Lety, moya dumo, v vechirnyu hodynu [2]

Lety, moya dumo, v vechirnyu hodynu
Daleko, daleko zvidsil,
Lety, moya dumo, u tuyu hatynu,
De sluhav ya kazky kolys.

V hatyni zyla tam divchyna kohana,
A, moze, zyve – poklonys,
I skazesh yii slovo boljuche, mov rana,
Shcho ya vze ne toi, shcho kolys.

Shcho hasne mii pohlyad i tyhne mii holos,
A skyby zoraly cholo,
Povoli v nevoli syviye mii volos,
A ternya u hrudy vroslo.

I skazesh yii dumu, hai dushu rozvazyt,
A sercevi skaze: "Korys!"
Chai marno ne b’yetsya, hai marno ne tuzyt,
Bo ya vze ne toi, shcho kolys.

Ah, mriyi, vy, mriyi, ya vamy tak tishyvs,
Ya vamy lysh tilky zyvu,
A vy meni vmisto spokoyu i shchastya
Nesete lysh sum i zurbu.

Ya hochu ne mriyat, ya hochu zabuty,
Ta hodi, nesyla moya,
Lysh serce boliye za shchastyam svoyim
I plache-rydaye dusha.